۱ـ
هیچ شهری مثل کرج این همه شاعر با استعداد رو در خودش جا نداده.بعضی ها وقتی میشنوند که در کرج و فقط توی یک کتابخونه ی این شهر در شش روز عادی هفته شش جلسه شعر برگزار میشه باورشون نمی شه.
سری به این سایت بزنید.سمت راست رو اگه نگاه کنید کلی کلیپهای صوتی و تصویری از آقای احمدی تحفه میبینید.یکی دو تاشو نگاه کردم از ایرانی بودنم پشیمون شدم.یه جا برگشته گفته که یه دختر 16 ساله ایرانی به همراه برادرش تونستند انرژی هسته ای تولید کنند و به عنوان دانشمند هسته ای از اون یاد کرده.یه جای دیگه گفته که ایران متعلق به امام مهدی هستش وسلام.یعنی هفتاد میلیون ایرانی.....امیدوارم بتونید راحت توی این سایت به گشت و گذار بپردازید.چون متاسفانه زبانش انگلیسی هستش.
۳ـ
محض رضای خدا یه سری هم به شعر امروز ایران که لینکش همین بغله بزنید تا من هم به ادامه کار اون دلگرم بشم.
۴ـ
یک لحظه موس خودتون رو روی یکی از لینکها نگه دارید ببینید چی میشه.
۵ـ
غزل دستان خود را سوی ذاتی فرد می گیرد
خدا دست کسی را که دعایم کرد می گیرد
برایم سخت سنگین است هضم اینکه آیینه
خیالش از نگاه سنگ ها هم درد می گیرد
غروب آسمان حزن آور و غمناک ، تلخ تلخ
ولی بدتر زمانی که دل یک مرد می گیرد
همیشه زجر دشمن شادی آور نیست گاهی هم
دل یک گربه با مرگ سگی ولگرد می گیرد
چرا هر کس که یک آغوش پر احساس می خواهد
همیشه دست گرمش را دو دست سرد می گیرد
سخن از بی وفایی ها که می گویم بدون شک
زبان تا عمق مغز استخوانم درد می گیرد
و دست باد که موهات را تکان می داد
زمین هوای بهشتی به آسمان می داد
اگر که چشم تو بر چشم من نمی افتاد
خدا چگونه خودش را به من نشان می داد
تمام اهل جهان بر تو سجده می کردند
اگر که آتش خشم خدا امان می داد
یقین بدان که ز نامت زمانه پر می شد
اگر خدا به جهان قدرت بیان می داد
شنیده ام که زمانی غزل غزل حافظ
نشان خال لبت را به این و آن می داد
همیشه عشق برای گرفتن بوسه
بهانه های قشنگی به دستمان می داد
اگر خدا کمی از مهربانیت را داشت
برای توبه به ابلیس هم زمان می داد
فدای مهر کسی کز شکسته های تنش
به هر که خوی سگی داشت استخوان می داد
هر دو غزل از دوست و برادرم حسین عباسیان
خدایا...
به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم
و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم. برای اینکه هرکس آنچنان میمیرد که زندگی کرده است.
خدایا...
چگونه زیستن را تو به من بیاموز...چگونه مردن را خود خواهم آموخت...
خدایا...
رحمتی کن تا ایمان نان و نام برایم نیاورد. قدرتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم تا از
آنهایی باشم که پول دنیا را می گیرند و برای دین کار میکنند نه از آنهایی که پول دین میگیرنند و برای دنیا
کار میکنند
به من تقوای ستیز بیاموز تا در انبوهِ مسئولیت نلغزم و از تقوای پرهیز مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم!
در برابر هرآنچه انسان ماندن را به تباهی میکشاند، مرا با نداشتن و نخواستن روئین تن کن!
مرا از همه فضائلی که به کار مردم نیاید محروم ساز!
تا به رعایت مصلحت ، حقیقت را ذبح شرعی نکنم!
میدانم که اسلام پیامبر تو با نه آغاز شد و تشیع دوست تو نیز با نه آغاز شد. مرا ای فرستنده محمد و ای دوستدار علی! به اسلامِ آری و به تشیعِ آری کافر گردان!
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
لیلا تقوی
جلیل صفر بیگی
سعید محمدی
اشکهای شبانه
بانو باران
حمیده محمد رضا پور
لیلا اکرمی
زهره جعفر زاده
حمید سهرابی
غزل پست مدرن((سید مهدی موسوی))
آرشیو پیوندهای روزانه
تیر 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
سايت رسمي احمد شاملو
يك سايت ديگه در باره شاملو
سايت رسمي صادق هدايت
سايت سخن
سايت آواي آزاد
سايت خوابگرد
روزانه ها
روز آنلاين
سایت فروغ فرخ زاد
روزی روزگاری یک دوست
وبلاگی برای حسین پناهی
سایت سهراب سپهری
BLOGFA.COM