چند روز پیش رفتم تشعیع جنازه یه معتاد تزریقی.آشنا هم بود.مثل اینکه

 بعد از چند ماه دوری از زنش و بیکاری و ....... دیگه تصمیم گرفته

 بود کلک خودشو بکنه.کاری به تزریقی بودنش ندارم ام بهش آفرین

 میگفتم بابت جراتی که داشت.خودکشی کم کاری نیست.چند نفر از ما

 میتونیم در بدترین شرایط روحی این تصمیمو بگیریم و از اون مهمتر

 اجراش کنیم.اما وقتی که جسدشو بردند توی خونشون و صدای گریه

 زنای فامیل بلند شد بغض گلومو گرفت.خیلی سعی کردم خودمو نگر

 دارم.گفتم بالاخره اگه نمیرفت دنبال اعتیاد کارش این نمیشد.بعد از

24 سال اولین بار بود که توی تشعیع جنازه شرکت میکردم.تا به حال

 حتی تشعیع جنازه مادربزرگمم نرفته بودم.اما اون روز شاید به خاط

ر این رفتم که با چشمای خودم ببینم عاقبت اعتیاد رو.وقتی که برگشتم

 به خونه و یاد این افتادم که مدتی قبل با این نفری که امروز خاکش

 کردند بحث داشتم و دیدم که تمام فامیل طرف که به خاطر اعتیاد

 تنهاش گذاشتند همونا اومده بودند و به سر خودشون میزدند که

 عزیزمون رفت دیدم دنیا چه قدر کوچیکه.تصمیم گرفتم از همون لحظه

 هر کسی رو میبینم یه جوری بهش نشون بدم که دوستش دارم.با خودم

 گفتم که همه باید بریم پس بهتره تا هستیم هوای همو داشته باشیم.فردا

 روز که مردیم دیگه فایده ای نداره این گریه ها.همینطور روزا رو

 میگذروندم .سعی میکردم کسی از دست خودم ناراحت نکنم.حتی یه

 بچه 10 ساله رو.اما چه فایده؟دوباره امروز شد همون آش و همون

 کاسه.دوباره از آدما بدم اومد.دیدم روابطشون بر اساس مصلحت شکل

 گرفته.یا بر اساس مصلحت یا جبر.هیچ رابطه منطقی ندارند.تا شیر

 بدی میدوشند وقتی هم که شیرت خشک بشه چاقو رو میزارند زیر

 گلوت و یا علی...آخه یه سری از آدما چی میخوان از جون

 زندگی؟؟چرا سطح فکرا اینقدر پایینه؟چی به سر ما اومده؟البته از

 اولش هم چیزی نبودیم تا حالا بگیم چی به سرمون اومده؟همه چیزمون

 شده مصلحت...به خدا جاهایی بوده آنچنان مصلحت رو فدای منطق

 کردم که خودمم تعجب کردم.گور بابای مطلحت.فلانی آدم خوبیه

 اما........اما چی چی میخوای بزاری بعد این اما.عقده های خورده شده

 خودتو؟تحقیری که از نگاه تو میباره؟دروغ ؟تهمت؟افترا؟ یا؟؟؟به قول

 دکتر شریعتی بر پدر بعد از اما لعنت.و پدر جان به تو هم میگم که هر

 چی از من تعریف بکنی اما به خاطر پیش بردن حرف خودت اما

 بیاری منم میگم که بر پدر بعد از امای تو لعنت.منظورم پدر خودم

 نیست ها.اون که از من تعریف نمیکنه که بخواد اما

 بیاره.منظورم........با چی میخوای بازی کنی؟خودت ؟من یا آینده

 ؟چرا دنیا رو از دریچه چشم خودمون نگاه میکنیم؟یاد حامد صمدی به

 خیر که میگفت آدما هر جا میرن حب و بغضشونو با خودشون

 میبرند.حتی طی مسافتها هم نمیتونه جلوی این طرز فکرو بگیره.حالا

 باید فهمیده باشی منظورم کیه؟؟نه منظورم اصلا شما دوتا نیستید.شما

  که برای من شدید آرزو.من از این ناراحتم که اگه دستتم عسلی کنی

 بزاری توی دهنشون بعد از خوردن عسل دستتو گاز میگیرند.چه قدر

 راحت میتونستم مسیر آینده کسی رو عوض کنم.ولی نکردم.چون به این

 باور رسیده بودم و هستم که وظیفه من راه بردنه نه انداختن.اما

 چرا؟؟حالا چی میشه؟؟از اون تصمیماتی ناراحتم که از زیر یک سقف

 و با مشورت یکی دو نفر مغرض به نام حکم صادر میشه.از دادگاه

 بدون متهم.وای که بدترین دادگاه همین دادگاه بدون متهمه.وقتی که

 بشینند و برات تصمیم بگیرند و تو نباشی که از خودت دفاع کنی.بعدشم

 بشینند نماز شکر بخونند که خدا دیده گانشونو به موقع باز کرد و

 تونستند آینده .......شونو نجات بدند.نمیدونم چرا امشب اینقدر

 داغم.شاید به خاطر اینکه روحیه ام اینطوریه.همیشه خیلی به مسایل

 جزیی حساسم.به قول محمد علی بهمنی:

زبانم در دهان باز بسته است

در تنگ قفس باز است وافسوس

که بال مرغ آوازم شکسته است

نمیدانم چه میخواهم بگویم

غمی در استخوانم می گدازد

خیال نا شناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم گه می نوازد

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج وگمراه

چو روح خوابگردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردیست خونبار

که همچون گریه میگیرد گلویم

غمی آشفته دردی گریه آلود

نمیدانم چه می خواهم بگویم

نمیدانم چه می خواهم بگویم

از ا.سایه

احمد باطبی با اشاره به عکس روزنامه کیهان مطلبی جالبی رو توی صفحه خودش

 نوشته که پیشنهاد میکنم بخونید.برید به این آدرس. .و اما یه مثنوی که توی عید امسال تمومش

 کردم.تقدیم به محسن جمشیدی: