وقتی عقرب خودش رو در محاصره آتیش میبینه با نیش

 زدن به خودش خودکشی میکنه.

این کاریه که حکومت ایران در طول چند ماه گذشته در

 حال انجام اونه.بدون شک کشتن و سرکوب مردم برای

 نظامی که داعیه دار حقوق بشر و یا دموکراسی در

 دنیاست چیزی کمتر از خودکشی نیست.بماند که این

 مسئله چیز جدیدی نیست.بدتر از همه اینکه نظام

 نشون داد که هیچ ابایی از هزینه کردن از شخصیت امام

 خمینی و حتی اعتقادات مذهبی مردم نداره.برای مثال

 میشه به پاره کردن عکس امام خمینی در روز 16 آذر در

 دانشگاه تهران سوت زدن های دیروز ( عاشورا ) و آتیش

 زدن قرآن در کارگر شمالی اشاره کردن.

 حرکت خطرناک نظام طی ماه های اخیر قرار دادن مردم

 در مقابل مردمه.برای نمونه نمایشهای خیابانی بعد از

 اتفاقات 16 آذر و سناریوی پاره کردن عکس امام و

 همینطور تاکید پی در پی صدا و سیما در مورد برخورد

 مردم با عوامل به اصطلاح فریب خورده و حامی جریان

 سبز در مراسم تشییع پیکر آیت الله منتظری و همینطور

 فرار اغتشاشگران( مردم ) از ترس مواجه شدن با خیل

 عظیم مردم شریف و ( ولایت مدار ) که دیروز برای

 برگزاری مراسم عاشورا به خیابانهای تهران اومده

 بودند.با آتیش زدن قرآن و امثال این و تحریک احساسات

 مذهبی و اعتقادات مردم تا حدودی حکومت خودش رو

 نزد اذهان عمومی در سرکوب و کشتار کسانی که

 خواستار شنیده شدن حرفاشون هستند موجه نشون

 میده.در اتفاقات دیروز نکته ی جالبی که دیده میشه

 کشته شدن ۵ نفر از جمله خواهر زاده مهندس موسوی

 بدون دخالت پلیس و با دلایل افتادن از روی پل هوایی

 که جمعیت زیادی روش بودند( به روایت سردار رادان

 معلوم نیست کی هلش داده اما عمدی بوده)برخورد با

 ماشین( به نقل از جناب رادان این هم عمدی بوده ) و

 جالبتر از همه شلیک گلوله توسط افرداد ناشناس که

 لابه لای جمعیت مردم پنهان شدند( تکرار تراژدی قتل

 ندا آقا سلطان) پس تا اینجا دست نیروی انتظامی به

 خون کسی آغشته نشده.حتما همگی با اتفاقات دیروز

 و کشته شدن این ۵ نفر به یاد سخنان آقای خامنه ای

 که در نماز جمعه 29 خرداد تهران می افتند که فرمودند

 در این تظاهرات خیابانی ممکنه ضد انقلاب با پنهان

 شدن در بین مردم افراد رو بدون دلیل به قتل

 برسونه.این جمله حامل پیامی تهدید آمیز برای مردمی

 بود که به امید گرفتن حق پایمال شده ی خودشون به

 خیابونها ریختند.پرده اول این سناریو در مرگ ندا آقا

 سلطان اجرا شد و آقای احمدی نژاد در یکی از مصاحبه

 ها گفتند که این کار انگلیسیها و آرش حجازی بوده و در

 جریان تظاهرات اعتراض آمیز در ونزوئلا علیه چاوز نیز

 همین ماجرا اتفاق افتاده و عده ای از رهبران اعتراضات

 با قرار گرفتن در صف مردم یک دختر رو با گلوله کشتند

 تا به حساب پلیس گزاشته بشه. ( پدر ندا در مصاحبه با

 بی بی سی جمهوری اسلامی رو قاتل دخترش

 دونست ) قسمت دوم این سناریو هم دیروز اتفاق

 افتاد.آقای رادان یعنی ما با یک مشت قاتل مازوخیستی

 زندگی میکنیم که هر لحظه ممکنه جونمون رو بگیرند و

 شما ناجی ما هستید؟جمعیت دیروز که شما در

 مصاحبتون از این جمعیت با عنوان خنده دار ( عده ای

 معدود ) یاد کردید چند نفر بودند که به اذعان خود شما

 تونستند فرمانده ی انتظامی تهران رو زخمی کنند؟ آیا

 این نشون دهنده صعه صبر پلیس در برخورد با افراده؟یا

 تنها عملی برای مظلوم نشون دادن نیروی انتظامی و

 گفتن این حرف که پلیس همیشه فدای امنیت جامعه

 شده؟همه ی مردم دیروز جمعیت رو دیدند اما شما بگید

 چند نفر کافیه تا بتونند در حضور یگان ویژه کیوسک

 پلیس میدان ولی عصر رو آتیش بزنند؟البته قصد من تائید

 حرکات اینچنینی نیست. تلخ تر از دروغ

 های شما خیانت صدا و سیمای ماست که با سانسور

 خبری و پخش گزینشی تظاهرات مردم و مصاحبه های

 هماهنگ شده به شکلی مفتضحانه تلاش میکنه این

 افراد رو شرور و آشوبگر و اغتشاش طلب نشون بده.با

 این تفاسیر اگر به آمار ستاد انتخابات که تمام این

 اتفاقات به خاطر دروغین بودن آمار همین ستاد انتخاباته

 اعتماد کنیم ما سیزده میلیون آغتشاش طلب و منافق و

 ضد انقلاب در کشور داریم با شناسنامه ی ایرانی که

 بعضی از اونها سالها قبل جنازه ی فرزندشون رو از

 جبهه

 های جنگ ایدئولوژیک و کورکورانه ی شما تحویل گرفتند

 با بر چسب شهید و طی 6 ماه گذشته جنازه ی نوه

 هاشون

 رو با سربند سبز و برچسب منافق.نکته جالب

 اینه که صدا و سیما و رسانه های وابسته به حکومت از

 بین ۵ نفری که دیروز کشته شدند تنها به خواهر زاده

 مهندس موسوی اشاره می کنند و هیچ نامی از ۴نفر

 دیگه نمی برند.علتش هم تنها این میتونه باشه که به

 مخاطبین بگه ببینید خواهر زاده این آدم هم جزو اوباشی بود

 که آرامش شما رو به هم میزدند.

حاکم حق ندارد بازداشگاه کهریزک بسازد.حتی اگر در

 آنجا از افراد شرور نگهداری شود.( مهندس موسوی)

روند محاکمه دستگیر شدگان حوادث دهه اول بعد از

 انتخابات و پخش این دادگاه ها با ذکر نام و چهره افراد

 ( هر دو بر خلاف قانون ) و حرفهایی که زده میشد به

 خوبی نشون میداد که هدف چیه.این شوها شبیه این

 بود که کلمه ای تار مثل موسوی و کروبی و هاشمی و

 بعهد ها خاتمی کم کم شفافتر بشه.دستگاه حکومت

 خیلی مایل بود که با متهم کردن این ۵ نفر طبق

 اعترافات متهمین و خروج از رودربایستی که حاصل

 سالهای دهه 60 و 70 بود اونها رو محاکمه کنه.بعد از

 سناریوی آشکار 16 آذر تلوزیون دست به کار شد و با

 فضاسازی دروغ تلاش کرد این افراد رو متهم اصلی

 نشون بده.افرادی هم به خودشون دل و جرات دادند و

 آشکارا در مصاحبشون اسم مهندس موسوی و کروبی

 رو آوردند و گفتند قوه قضاییه تا کی میخواد ساکت

 بشینه و طرفداران اینها به مقدسات ما توهین کنند؟در

 این بین در تجمع طلاب در مدرسه مروی حجت الاسلام

 شجونی اعلام کرد این چند نفر اگر به زندان بروند تبدیل

 به قهرمان می شوند و بهتره این افراد رو نزد مردم رسوا

 کنیم تا به هر جمعی که قدم میزارند مردم با پرتاب لنگه

 کفش و سنگ از اونها استقبال کنند!!!!!!حکومت به

 دنبال این هدفه که با دادگاهی کردن این افراد شاید

 اندک انتقامی از اونها بگیره غافل از اینکه جنبش سبز

 دقیقا 23 خرداد از موسوی و کروبی گذشت و با شکسته

 شدن تابوی چهره های نورانی و پیشانی های مهمور به

 مهر نماز زخم سی ساله ی مردم دهن باز کرد.از این به

 بعد در هر تجمع و راه پیمایی شاهد دو گروه خواهیم

 بود.گروهی به طرفداری از حکومت و گروهی به مخالفت

 با اون.سال 88 هر جوری که تموم بشه در تاریخ ایران

 ماندگار شد.تاریخ در دوره هایی از خودش درهایی رو به

 وروی افرادی باز میکنه تا از پله ای که روی اون ایستادند

 به پله ی بالاتر قدم بزارند و جاودانه بشند مثل استاد

 شجریان که با اجرای ترانه ی تفنگت را زمین بگذار

 به تیم مردم پیوست و همینطور ندا آقا سلطان

 که دو روز قبل از طرف روزنامه ی تایمز به عنوان چهره

 سال انتخاب شد. یا چند پله به پایین برگردند و حتی به

 پایین پرت بشن.این نمونه زیاد داره.مثلا محمد عطریانفر

 ، اصلاح طلبی که بعد از یک ماه زندان گفت: به درک که

 مردم در مورد من چه فکری کنند.

بحث مخالفین دیگه بحث انتخابات نیست.شاید چند روز

 اول بعد از انتخابات این بحث دغدغه ی اصلی مردمی

 بود که به خیابانها اومدند.اما امروز مردم متوجه شدند

 که وقتی دارند کشته میدند میشه چیزهای بزرگتری

 طلب کنند.چیزهایی مثل:

                          محمد قره باغی

                     هفتم دی ماه --- کرج

شعری از یکی از دوستان عزیزم جناب ع.ی

به م.ا عزیز و لوطی گریهایش

بادا که سر وی سبزتر باشد و زبان من سرخ تر:

ترسم این است که این قصه به آخر نرسد

ترسم این است که خورشید به خاور نرسد

ترسم این است که این جمع پریشان شود وـ

خبر مرگ برادر      به          برادر   نرسد

یارب این قصه پر غصه  به آخر برسان

خبر مرگ  برادر    به    برادر  برسان

خشک شاخم  همه بر بی بریم می خندند

امردان       نیز    به لوطیگریم  می خندند

من ابرقدرت  اقلیم  نبودن     شده ام

زیردستان   همه بر   برتریم  می خندند

من نبودم   تب پرپر شدنم با من بود

که  توانستن من در نتوانستن  بود

بگذار اول این قصه به آخر  برسد

خبر  مرگ برادر   به برادر برسد

ای یهودای نه مومن ! سخنم سوخت بیا

ای نه یار  ای نه برادر ! کفنم سوخت بیا

عجب این قوم غرور پدرانم را کشت

وطنم سوخت  برادر!   وطنم سوخت بیا

ای برادر نکند قاطی صفها شده ای؟

نکند نان خور  این قحط شرفها شده ای؟

نکند شاعر این قافیه دزدان شده ای؟

یا قلم باره این واژه به مزدان شده ای؟

منقبت خوانی این عربده کشها جرم است

داو سیمرغی اینگونه شپشها جرم است

صلح با فتنگی فتنه فروشان جرم است

سجده بر دامن سجاده به دوشان جرم است

بانگ یا رب ربتان گوش جهان  را  جر داد

هاله نور شما  کون و مکان  را   جر داد   

چندده قرن گذشته است که افضا شده ایم

پیش وپس پاره ترین  امت دنیا شده ایم

ماچگان داعیه داران  خدایی  شده اند

فاتح قله مادر به خطایی   شده اند

ای برادر نکند قاطی صفها بشوی؟!

بروی نان خور این قحط شرفها بشوی؟!

ای برادر! یله کن این نه مقدسها را

یله کن !   تا بسپوزند  مخنثها را

ای برادر! یله کن !بلکه خجالت بکشند

بلکه این لوطیکان دست بر آلت بکشند

ای برادر! یله کن صحبت ابلیسان را

یله کن صحبت  این فرج و دبر لیسان را

منقبت خوانی این عربده کشها  تاکی؟

لاف سیمرغی این گونه شپشها تاکی؟

باغبان خوانی این هرزه علفها  تاچند؟

همه چی دانی این بیضه به کفها تاچند؟

ترسم این غایله آخر به جنون ختم شود

سر سودایی من نیز به خون ختم شود

ای برادر دهن آلوده شو و     پاک بمان!

نخل این خاکی  پس نخل همین خاک بمان!

ای خوشا  خاک شدن خاک شدن خاک شدن!

ای خوشا شاعر مشتی خس و خاشاک شدن!....

بازهم اول این قصه به آخر نرسید

بازهم شب شدو خورشید به خاور نرسید

دگران فاتحه خواندند و گذشتند و هنوز

خبر مرگ برادر   به برادر  نرسید

خامشی جستم که حاسد مرده پندارد مرا

وز سر رشک و حسد کمتر بیازارد مرا

زنده در گور سکوتم من مگر زین بیشتر

روزگار مرده پرور خوار نشمارد مرا

مردمان از چشم بد ترسند و من از چشم خوب

حق ز چشم خوب مهرویان نگه دارد مرا

مرگ شاعر زندگی بخش خیال اوست ، کاش

این خموشی در شمار مردگان آرد مرا

سینه ام زآه پیاپی چاک شد کو آن طبیب؟

کز تشفی مرهمی بر سینه بگذارد مرا

تا مگر تاثیربخشد ناله های زار من

آرزوی مرگ حالی بسته لب دارد مرا

شد امید از شش جهت مقطوع و نومیدی رسید

بو که نومیدی به دست مرگ بسپارد مرا

ملک الشعرای بهار